Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 maja 1998 r.
|
| Sygn. akt Ts 27/98 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 18 lutego 1998 r., sporządzonej przez adwokata, skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności
art. 64 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 13, poz. 96 ze zm.) z art. 7, art. 42
ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 39 1 kodeksu postępowania karnego i art.
54 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70 ze zm.) z art. 32, art. 45 ust. 1 i art.
83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 1 kwietnia 1998 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując,
iż została ona złożona po upływie terminu przewidzianego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz.U. Nr 102, poz. 643). W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny zauważył, że ostatecznym rozstrzygnięciem
w niniejszej sprawie był wyrok Sądu Rejonowego w W. z 30 stycznia 1997 r., doręczony skarżącemu 18 sierpnia 1997 r., z czego
wynika, iż dwumiesięczny termin do złożenia skargi konstytucyjnej upłynął 18 października 1997 r. Natomiast skarga konstytucyjna
została wysłana 19 lutego 1998 r., a więc z przekroczeniem, przewidzianego w ustawie o Trybunale Konstytucyjnym, terminu do
jej wniesienia. Złożenie przez skarżącego wniosku do właściwego Sądu Rejonowego o przyznanie adwokata lub radcy prawnego z
urzędu, miało miejsce już po upływie wskazanego dwumiesięcznego terminu.
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego, odmawiające nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, zażalenie złożył sam
skarżący. Podniósł w nim, że jego pełnomocnik ustanowiony z urzędu odmówił mu wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie z
uwagi na to, że postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 1 kwietnia 1998 r. “został pozbawiony dalszych opłat za wykonywanie
czynności procesowych”, skutkiem czego