Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 270/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 4 listopada 2009 r. skarżąca – Barbara N. zakwestionowała zgodność art. 146 § 1 oraz art. 151 §
2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej:
k.p.a.) z art. 64 w zw. z art. 2, art. 21, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 oraz art. 45 i art. 77 ust. 2 w zw. z art. 8 Konstytucji,
a także z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950
r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.;
dalej: Konwencja) oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego
w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, ze zm.; dalej: Protokół).
W ocenie skarżącej norma wywiedziona z art. 146 § 1 k.p.a. przeczy celom wznowienia postępowania, nie pozwalając na usunięcie
z porządku prawnego wadliwej decyzji. W zaskarżonym przepisie nie zachowano – jej zdaniem – niezbędnej symetrii między prawami
i obowiązkami organów państwa oraz prawami obywateli. Okres przedawnienia przewidziany w art. 146 § 1 k.p.a. jest wyjątkowo
krótki. Takie unormowanie daje w konsekwencji organowi administracyjnemu niekontrolowane możliwości ograniczania praw jednostki.
W dalszej kolejności skarżąca przedstawiła argumenty mające przemawiać na rzecz niezgodności art. 146 § 1 oraz art. 151 §
2 k.p.a. z unormowaniami Konstytucji wyrażającymi prawo własności, jak również zakazującymi dokonywania wywłaszczenia w sposób
niezgodny z przesłankami określonymi przez ustrojodawcę. W ocenie skarżącej zakwestionowane przepisy godzą również w zasadę
ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie