Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 271/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 października 2010 r. skarżąca – „Korserwis” Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art.
3941 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w zakresie, w jakim przepis ten nie daje prawa do zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego co do kosztów postępowania kasacyjnego
zasądzonych przez ten sąd po raz pierwszy, jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 2, art. 8, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45
ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 176 Konstytucji.
Postanowieniem z 13 marca 2012 r. (doręczonym pełnomocnikowi 28 marca 2012 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej. Podstawę odmowy stanowiły nieuzupełnienie braków skargi oraz jej oczywista bezzasadność.
Zażaleniem z 4 kwietnia 2012 r. skarżąca zaskarżyła postanowienie Trybunału w całości i wniosła o przekazanie skargi do merytorycznego
rozpoznania. W ocenie skarżącej odmowa nadania dalszego biegu skardze z powodu nieprawidłowego uzupełnienia jej braków, tj.
nienadesłania pełnomocnictwa odpowiadającego wymogom pełnomocnictwa szczególnego, jest przejawem nadmiernego i zbędnego formalizmu
sędziego Trybunału. Odnosząc się natomiast do drugiej z podstaw odmowy, skarżąca zarzuciła, że sędzia „nie przeprowadziła
prawnego wywodu dotyczącego oczywistej bezzasadności (…) skargi”, a tym samym „nie udowodniła, że skarga konstytucyjna jest
oczywiście bezzasadna”. W postanowieniu nie wykazano – zdaniem skarżącej – że zakwestionowany art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. jest zgodny z przywołanymi w skardze wzorcami kontroli, a to oznacza, że skarga nie jest oczywiście bezzasadna.
Należało nadać jej zatem dalszy bieg. Skarżąca podniosła przy tym, że stanowisko sędzi dotyczące rzetelności postępowania
w zakresie kosztów „jest w sposób oczywisty sprzeczne jest z Konstytucją RP, jak również sprzeczne z podstawowymi zasadami
logiki”.
W