Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 czerwca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 271/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 sierpnia 2015 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca,
spółka) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 4249 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie,
w jakim „uniemożliwia stronie merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy wywołanej wniesieniem skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia bez wnikliwej jej analizy”, jest niezgodny z art. 45 Konstytucji. Pismem z 11 sierpnia
2015 r. pełnomocnik skarżącej sprostował oczywistą omyłkę polegającą na niewłaściwym określeniu skarżącej. Jak wskazał, w
„skardze konstytucyjnej z 7 sierpnia 2015 r. błędnie została podana nazwa spółki: »Sp. z o.o. z siedzibą w T.« zamiast prawidłowej
nazwy, zgodnej z informacjami zawartymi w KRS – »Sp. z o.o. z siedzibą w T.«”.
Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis narusza prawo do rzetelnego rozpoznania sprawy (art. 45 Konstytucji), ponieważ posługuje
się niedookreślonym i niezdefiniowanym pojęciem „oczywista bezzasadność”. Nadto – jak podkreśliła skarżąca – o zasadności
skargi sąd orzeka w składzie jednego sędziego, a jego orzeczenie, które zawiera „lapidarne” uzasadnienie, jest niezaskarżalne.
Postanowieniem z 21 października 2015 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 27 października 2015 r.) Trybunał odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że skarżąca nie wskazała, w jaki sposób art. 4249 k.p.c. narusza jej prawa wyrażone w art. 45 Konstytucji.
Trybunał przypomniał, że w swoim dotychczasowym orzecznictwie wyraził pogląd, zgodnie z którym w odniesieniu do nadzwyczajnych
środków zaskarżenia nie obowiązują takie standardy jak w wypadku środków stosowanych w postępowaniu przed sądami pierwszej
i drugiej instancji. Podkreślił przy tym, że ustawodawca dysponuje szerszym marginesem swobody w kształtowaniu środka nadzwyczajnego,
co nakazuje stosować łagodniejsze kryteria przy ocenie konstytucyjności przepisów regulujących jego prawny reżim w ustawodawstwie
zwykłym (zob. wyrok TK z 31 marca 2005 r., SK 26/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29). Jednocześnie dodał, że jednak w sytuacji
gdy