Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 marca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 272/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 22 listopada 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 263 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 27 lipca 2007 r. Sąd Apelacyjny w
Warszawie – II Wydział Karny (sygn. akt II AKp 103/07) przedłużył wobec skarżącego stosowanie środka zapobiegawczego w postaci
tymczasowego aresztowania. Postanowieniem z 31 sierpnia 2007 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie – II Wydział Karny (sygn. akt II
AKz 515/07 oraz Ap II Ds. 24/03) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Skarżąca zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony art. 263 § 4 k.p.k., w zakresie obejmującym zwrot „wykonywaniem
czynności dowodowych w sprawie o szczególnej zawiłości” jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji, w zakresie,
w jakim stwarza sądom możliwość szerokiej interpretacji, prowadząc do nieograniczonego przedłużania środka zapobiegawczego
w postaci tymczasowego aresztowania. Zdaniem skarżącego przepis ten przekracza dopuszczalne granice ograniczenia praw i wolności
konstytucyjnych, określone w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Sądy nie powinny stosować dowolnie przesłanki zawiłości sprawy dla
usprawiedliwienia nadmiernego wydłużania postępowania. Zaskarżony przepis narusza zatem, w opinii skarżącego, zasadę przyzwoitej
legislacji, wyrażoną w art. 2 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego,
iż w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu
normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu