Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 272/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 listopada 2009 r. skarżąca zakwestionowała zgodność art. 92 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 92
ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, ze zm. w brzmieniu obowiązującym
do dnia 21 grudnia 2005 r.; dalej: u.t.d.) w związku z punktem 1.11 załącznika do tejże ustawy z art. 2, art. 7 w związku
z art. 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 3; art. 42 ust. 1 w związku z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 3; art.
64 ust. 1 i 3 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Pod adresem zakwestionowanych przepisów skarżąca sformułowała szereg zarzutów. I tak, treść zaskarżonych regulacji prowadzi
do naruszenia prawa własności oraz „prawa do tego, aby wszelkie ograniczenia prawa własności formułowane były w przepisie
ustawy, który spełnia wymogi »określoności«”. W ocenie skarżącej spółki przepisy ustawy o transporcie drogowym naruszają prawo
„do bycia pociągniętym do odpowiedzialności karnej wyłącznie za dopuszczenie się czynu zabronionego pod groźbą kary w ustawie
obowiązującej w czasie jego popełnienia i tylko wtedy, gdy przepis ustawy przewidujący taką możliwość spełnia wymogi »określoności«”.
W przypadku gdyby Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, że art. 42 ust. 1 Konstytucji nie może być wzorcem kontroli
dla norm prawnych przewidujących możliwość nałożenia sankcji administracyjnej w postaci administracyjnej kary pieniężnej,
skarżąca spółka wskazuje, że zaskarżone przepisy naruszają – przysługujące jej z mocy art. 2 i art. 7 Konstytucji – prawo
„do bycia pociągniętym do odpowiedzialności karnej wyłącznie za dopuszczenie się czynu zabronionego pod groźbą kary w ustawie
obowiązującej w czasie jego popełnienia i tylko