Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 grudnia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 272/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 października 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002
r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 45 ust.
1 w związku z art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że art. 153 p.p.s.a. jest niekonstytucyjny w zakresie, w
jakim „nie dopuszcza możliwości odstąpienia od oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania przez sąd ponownie rozpoznający
sprawę, a nawet przez Naczelny Sąd Administracyjny”.
Postanowieniem z 28 czerwca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W orzeczeniu
tym stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż zakwestionowany w skardze przepis był źródłem naruszenia jego praw podmiotowych,
a tym samym nie spełnił warunków wynikających z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skoro zdaniem skarżącego sąd administracyjny pierwszej instancji „popełnił
rażący błąd w zakresie ustalenia podstawy faktycznej sporu pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym”, to okoliczności te
– wywodził dalej Trybunał Konstytucyjny – powinny stać się przedmiotem skargi kasacyjnej. Pozwoliłoby to – zakładając prawdziwość
stanowiska skarżącego – na skorygowanie orzeczenia pierwszoinstancyjnego, zgodnie z wymaganiami sprawiedliwości proceduralnej
(art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji).
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł w ustawowym terminie zażalenie. W złożonym środku odwoławczym stwierdził,
że gdyby „skarżący zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej ustalenia podstawy faktycznej
sporu pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, wówczas art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed
sądami administracyjnymi nie stanowiłby