Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 marca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 272/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 września 2011 r. Jarosław J. (dalej: skarżący) wystąpił
o zbadanie zgodności art. 357 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296,
ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis ten zwalnia sąd z obowiązku uzasadniania wydanych
na posiedzeniu niejawnym orzeczeń niepodlegających zaskarżeniu.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 12 kwietnia 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. W ocenie Trybunału zaskarżony
przepis nie był podstawą wydanego w sprawie skarżącego orzeczenia, co stanowiło – w świetle art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z
dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – samodzielną i wystarczającą
przyczynę odmowy nadania dalszego biegu złożonej skardze.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym podnosi, że kwestionowany przepis odnosi się zarówno do postanowień
wydanych na posiedzeniu jawnym, jak i niejawnym. Skarżący podkreśla też, że gdyby – z uwagi na działanie bez profesjonalnego
pełnomocnika –