Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 września 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 273/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 listopada 2009 r. (data nadania) Izabela M.-J. (dalej:
skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie niezgodności art. 231 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
32, art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji. Zgodnie z art. 231 k.p.c. w sprawach o roszczenia pracowników dotyczące nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy wartość przedmiotu
sporu stanowi, przy umowach na czas określony – suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż za rok, a
przy umowach na czas nieokreślony – za okres jednego roku. Wątpliwości konstytucyjne skarżącej dotyczą nierównego traktowania
stron umowy o pracę w zakresie reguł określających wartość przedmiotu sporu prowadzące do dyskryminacji pracowników w stosunku
do pracodawców.
Zdaniem skarżącej zaskarżony przepis prowadzi do sytuacji, w których uiszczone przez pracownika koszty sądowe są wyższe niż
wartość dochodzonego przez niego roszczenia odszkodowawczego. Tym samym art. 231 k.p.c. narusza – jak podkreśla „z powodów finansowych” – prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy.
W skardze podniesiono także, że sposób obliczania wartości przedmiotu sporu zawarty w art. 231 k.p.c. powoduje, że „w przypadku każdej umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony oraz na czas określony co najmniej 1
roku od apelacji i kasacji od wyroku Sądu I instancji pobierana jest opłata stosunkowa zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 28
lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych [Dz. U. 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach]
i jest to jedyny przypadek w prawie polskim, gdy koszty sądowe nie mają związku z wysokością dochodzonego roszczenia”.
Powyższe zarzuty zostały sformułowane w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem