Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 marca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 273/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 16 września 2011 r. Grzegorz S. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 611 zdanie pierwsze w związku z art. 55 § 11 i 2, art. 52 § 2 oraz art. 30 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.;
dalej: k.p.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim przepisy te ograniczają
w postępowaniu sądowym, zainicjowanym pozwem pracodawcy o odszkodowanie od pracownika za nieuzasadnione rozwiązanie umowy
o pracę bez wypowiedzenia, badanie przyczyn rozwiązania umowy do tych, które zostały przez pracownika wskazane, bez względu
na istnienie innych, niepodanych pisemnie.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 maja 2012 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi
konstytucyjnej, w szczególności przez wskazanie konstytucyjnych praw lub wolności wyrażonych w art. 2, art. 32 ust. 1, art.
45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 ustawy zasadniczej, naruszonych przez przepisy kodeksu pracy wskazane w petitum skargi, oraz dokładne określenie sposobu naruszenia tych praw lub wolności. W piśmie z 21 maja 2012 r., będącym odpowiedzią
na zarządzenie, skarżący doprecyzował zarzuty skargi i wskazał, że w niniejszej sprawie zakwestionował „zaprezentowany przez
sądy powszechne zakres rozumienia zaskarżonych przepisów kodeksu pracy”.
Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 4 grudnia 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu
braków formalnych skargi. Zasadniczą podstawą odmowy nadania dalszego biegu było uczynienie przedmiotem skargi de facto aktu stosowania prawa. Trybunał stwierdził również, że skarżący nieprawidłowo wypełnił obowiązek określenia praw lub wolności
naruszonych przez normę będącą przedmiotem skargi oraz nie sprecyzował sposobu tego naruszenia. Ponadto Trybunał wskazał,
że podstawą prawną ostatecznego orzeczenia