Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 marca 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 274/07 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 16 listopada 2007 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 listopada 2007 r. (data nadania),
M.J. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 105 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
(ówcześnie: Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 475, ze zm.) jest niezgodny z art. 2,
art. 45 ust. 1 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).
Postanowieniem z 6 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Na powyższe
rozstrzygnięcie, 17 stycznia 2009 r. (data nadania), skarżący wniósł zażalenie.
Trybunał nabrał wątpliwości co do autentyczności podpisu oraz pieczęci radcy prawnego G.K. widniejących pod tym pismem. Zaistniało
uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny
(ówcześnie: Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; dalej: k.k.), o czym Szef Biura Trybunału
Konstytucyjnego zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 17 sierpnia 2009 r. (znak: […]).
W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 20 stycznia 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie