Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 274/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 października 2010 r. Jarosław J. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 117 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.;
dalej: k.p.c.) z art. 45 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 17 lipca 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze na podstawie art. 39 ust.
1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK)
w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Przesłanką takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że bezpośrednią przyczynę ewentualnego
naruszenia praw i wolności konstytucyjnych w sprawie skarżącego stanowiło zastosowanie prawa przez sąd apelacyjny.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący stwierdził, że Trybunał, wydając zakwestionowane postanowienie, orzekał w nieprawidłowym
składzie. Skarżący podniósł, że Trybunał orzeka co do zasady na rozprawie w składzie pięciu sędziów, a skład jednoosobowy
przewidziany jest tylko w szczególnych przypadkach, tj. oczywistej bezzasadności skargi i nieusunięcia przez skarżącego braków
formalnych w terminie (art. 36 ust. 3 ustawy o TK). Żadna ze wskazanych przyczyn nie zaistniała w sprawie skarżącego, a zatem
wydanie kwestionowanego postanowienia w składzie jednoosobowym, stanowiło – w ocenie skarżącego – istotne naruszenie przepisów
proceduralnych.
W dalszej części zażalenia skarżący podniósł, że przedmiotem skargi nie były zarzuty przeciwko konkretnemu orzeczeniu sądu
ani polemika z ustaleniami tego sądu, lecz określony w skardze przepis k.p.c. Z tego względu odmowa nadania skardze dalszego
biegu na wskazanej w kwestionowanym postanowieniu podstawie jest niezasadna. Ponadto, treść art. 117 § 6 k.p.c., zgodnie z
którym wniosek o