Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 274/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 listopada 2012 r. (data nadania) M.W. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis
ten ustala termin 30 dni do wniesienia skargi kasacyjnej, liczony od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem,
także wtedy, gdy wystąpiła ona o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Jak twierdzi skarżący, wskazane unormowanie – w zakwestionowanym zakresie – ogranicza prawo do sądu (wynikające z art. 45
ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji). Jego zdaniem przyjęta przez sądy wykładnia art. 177 § 1 p.p.s.a. prowadzi do znacznego
pogorszenia sytuacji strony, która występuje o przyznanie jej prawa pomocy.
Postanowieniem z 16 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Wziąwszy pod
uwagę przedmiot zaskarżenia, Trybunał uznał, że skarżący przekroczył – wynikający z ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – termin do wniesienia skargi konstytucyjnej. Orzeczenie,
które skarżący wskazał jako ostateczne (i w odniesieniu od którego liczył termin do wniesienia skargi konstytucyjnej) nie
zostało wydane na podstawie przepisu zakwestionowanego w skardze. Ostatecznym orzeczeniem (w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji)
wydanym w sprawie skarżącego na podstawie regulacji zakwestionowanej w skardze konstytucyjnej było postanowienie Naczelnego
Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 29 marca 2012 r. (sygn. akt I OZ 201/12), które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego
16 kwietnia 2012 r. Skargę konstytucyjną skarżący wniósł 2 listopada 2012 r. Ponadto w postanowieniu Trybunał uznał rozpatrywaną
skargę za skargę na