Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 274/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 sierpnia 2015 r. (data nadania) J.W. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, ze zm.; dalej: rozporządzenie) jest niezgodny z art. 65 ust. 1 i 2 w związku
z art. 2 oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji, a także że § 11 ust. 1 pkt 1, § 12 ust. 4 pkt 2 i § 15 pkt 1 rozporządzenia
są niezgodne z art. 20 i art. 32 Konstytucji.
Postanowieniem z 4 listopada 2015 r. (doręczonym skarżącemu 17 listopada 2015 r.) Trybunał – na podstawie art. 49 w związku
z art. 47 ust. 1 pkt 2 i art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643,
ze zm.; dalej: ustawa o TK) – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że skarżący nie wskazał
naruszonych praw, a w konsekwencji nie określił sposobu ich naruszenia. Trybunał zwrócił uwagę na to, że art. 32, art. 84
ani art. 217 Konstytucji oznaczone przez skarżącego jako podstawa skargi nie statuują praw podmiotowych i w związku z tym
nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli zakwestionowanych przepisów. Ponadto nie uznał za zasadne sformułowanych przez
skarżącego zarzutów naruszenia jego praw wyrażonych w art. 20 i art. 65 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 Konstytucji. Zdaniem
Trybunału, wbrew temu, co twierdził skarżący, zakwestionowane przepisy rozporządzenia nie „zmuszają” radców prawnych do pracy
za symboliczne wynagrodzenie, ponieważ nie wynika z nich obowiązek świadczenia pomocy prawnej z urzędu. Podstawą prawną tego
typu zastępstwa procesowego jest – jak zauważył Trybunał