Postanowienie TK z dnia 25 września 2014, sygn. Ts 275/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 października 2013 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 184 § 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim uzależnia on uchylenie postanowienia o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadków anonimowych (dalej: postanowienie anonimizacyjne) od złożenia wniosku przez prokuratora, z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Skarżący jest oskarżony o popełnienie czynu zabronionego, określonego w art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z. 2012 r. poz. 124, ze zm.). W skład materiału dowodowego, będącego podstawą wniesienia oskarżenia przeciwko skarżącemu, wchodzą zeznania czterech świadków przesłuchiwanych w trybie art. 184 § 4 k.p.k., tj. tzw. świadków anonimowych. Podczas rozprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w Warszawie – XII Wydział Karny skarżący wystąpił z wnioskiem o uchylenie postanowień anonimizacyjnych oraz o przesłuchanie świadków bezpośrednio na sali rozpraw. Postanowieniem z 11 lipca 2013 r. (sygn. akt XII K 56/12, wpisanym do protokołu rozprawy) sąd nie uwzględnił złożonego wniosku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd stwierdził, że okoliczności leżące u podstaw wydania tych postanowień nadal pozostają w pełni aktualne. Sąd nie uwzględnił ponadto wniosku o przesłuchanie świadków anonimowych bezpośrednio na sali rozpraw. Podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym w Warszawie – XII Wydział Karny, odbywającej się 2 października 2013 r., skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o uchylenie postanowienia anonimizacyjego wydanego wobec jednego ze świadków. Także tym razem sąd, postanowieniem z 2 października 2013 r. (sygn. akt XII K 56/12, wpisanym do protokołu