Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 275/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 sierpnia 2015 r. (data nadania) G.S. (dalej: skarżący)
kwestionuje zgodność art. 65 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U.88.553, ze zm.: dalej: kk) z art. 2, art. 10
i art. 42 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. – XVIII
Wydział Karny z 13 kwietnia 2012 r. (sprawa […]) skarżący został skazany za przypisane mu przestępstwa na karę łączną 6 lat
pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w W. – II Wydział Karny (dalej; Sąd Apelacyjny w W.) wyrokiem z 25 lipca 2013 r. (sprawa
[…]) zmienił częściowo zaskarżone rozstrzygnięcie, nie zmniejszając jednak wysokości wymierzonej skarżącemu kary. Podstawą
ustalenia wysokości kary był m.in. zaskarżony art. 65 kk, zgodnie z którym przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych
oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w art. 64 § 2, stosuje się także
do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu lub popełnia przestępstwo, działając w zorganizowanej
grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa, oraz wobec sprawcy przestępstwa o charakterze terrorystycznym.
W dniu 29 listopada 2013 r. skarżący złożył kasację od wyroku sądu II instancji, która jednak została oddalona przez Sąd Najwyższy
w dniu 13 listopada 2014 r.
Z wydaniem wskazanych rozstrzygnięć skarżący łączy naruszenie zasad wynikających z art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu wysuniętego
zarzutu wskazuje na nieprecyzyjność zaskarżonego przepisu prowadzącą w jego przekonaniu do tego, że o jego zastosowaniu decyduje
swobodne uznanie sędziowskie, co jest sprzeczne z art. 10 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji. Jego zdaniem z tych przepisów wynika,
że to ustawodawca, nie sędzia, przesądza czy dany czyn podlega ukaraniu na zasadach ogólnych, czy przy zastosowaniu regulacji