Postanowienie TK z dnia 09 grudnia 2014, sygn. Ts 276/14

W skardze konstytucyjnej z 2 października 2014 r. R.Z. (dalej: skarżący) sformułował następujące zarzuty. Po pierwsze, że art. 11 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, ze zm.; dalej: ustawa z 1991 r. albo ustawa lutowa) w zakresie, w jakim „nie przyznaj[ą] osobom represjonowanym za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego prawa do odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznana krzywdę, w przypadku wydania i wykonania w toku postępowania karnego postanowienia o umieszczeniu podejrzanego będącego osobą represjonowaną w zakładzie leczniczym, w celu poddania go badaniu psychiatrycznemu łącznie z obserwacją w wymienionym zakładzie oraz wydania opinii o jego stanie zdrowia psychicznego, w sytuacji gdy w stosunku do podejrzanego nie zachodziły uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności i stanu zdrowia psychicznego, a pobyt w szpitalu miał na celu wyłącznie rzeczywiste pozbawienie wolności podejrzanego”, są niezgodne z art. 2, art. 32 w związku z art. 64 ust. 2 i w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji. Po drugie, że art. 11 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z 1991 r. w zakresie, w jakim „uniemożliwiaj[ą] osobom represjonowanym za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego skuteczne[…] dochodzeni[e] na drodze sądowej roszczenia o odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną wydaniem i wykonaniem w toku postępowania karnego postanowienia o umieszczeniu podejrzanego będącego osobą represjonowaną w zakładzie leczniczym, w celu poddania go badaniu psychiatrycznemu łącznie z obserwacją w powyższym zakładzie oraz wydania opinii o jego stanie zdrowia psychicznego, w sytuacji gdy w stosunku do podejrzanego nie zachodziły uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności i