Postanowienie TK z dnia 26 marca 2014, sygn. Ts 277/13

W skardze konstytucyjnej z 15 października 2013 r. (data nadania) C.P. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie, że art. 3989 § 1 oraz art. 39810 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 175 ust. 1, art. 176 ust. 1 oraz art. 183 ust. 1 Konstytucji.

Skarżąca twierdzi, że zakwestionowane przepisy naruszają wskazane przez nią wzorce kontroli dlatego, że pozwalają na to, by Sąd Najwyższy, w składzie jednego sędziego, podejmował arbitralne decyzje, które nie mieszczą się w ramach konstytucyjnie określonych zadań tego sądu. W przekonaniu skarżącej Sąd Najwyższy, rozstrzygając o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprawuje bowiem nadzór nie nad orzecznictwem sądów powszechnych, lecz nad stronami postępowania. Skarżąca podkreśla również, że przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zawierają zwroty niedookreślone, a sposób sformułowania tych przesłanek prowadzi do tego, że nad interesem prywatnym strony dążącej do uzyskania sprawiedliwego orzeczenia przeważa interes publiczny polegający na wyborze jedynie spraw najpoważniejszych lub precedensowych. Zdaniem skarżącej wprowadzenie instytucji przedsądu kasacyjnego bezzasadnie ogranicza równy dostęp do skargi kasacyjnej, dlatego też nie mieści się w porządku konstytucyjnym.

Skarżąca nie zgadza się z przyjętym w orzecznictwie Trybunału stanowiskiem, zgodnie z którym art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli przepisów zaskarżonych w trybie skargi konstytucyjnej. Jej zdaniem regulacje te wyrażają konstytucyjne prawa i wolności. Świadczy o tym ich umiejscowienie w rozdziale II Konstytucji, a także to, że Konstytucja została przyjęta w referendum. Jak twierdzi skarżąca, wskazane unormowania są źródłem konstytucyjnych wolności i