Postanowienie TK z dnia 09 stycznia 2007, sygn. Ts 278/06

W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 czerwca 1999 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia wysokości opłat za uprawnienia przewozowe w międzynarodowym transporcie drogowym, trybu ich wnoszenia oraz jednostek upoważnionych do ich pobierania (Dz. U. Nr 53, poz. 565; dalej: rozporządzenie). Zakwestionowanemu przepisowi rozporządzenia skarżący zarzucił niezgodność z art. 2 Konstytucji, mającą polegać na niezachowaniu przez prawodawcę należytego vacatio legis, naruszeniu zakazu wstecznego działania prawa, a także obowiązku ustanawiania przepisów chroniących tzw. interesy w toku.

Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z postępowaniem, w którym wobec skarżącego wydane zostało orzeczenie sądowe oddalające jego powództwo o zapłatę skierowane wobec Skarbu Państwa – Ministra Infrastruktury. W wyroku z 23 marca 2006 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia (sygn. akt I C 124/05) stwierdził, że roszczenie skarżącego pozbawione było podstaw prawnych, sama zaś decyzja w sprawie koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wydana została zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jej podjęcia.

Postanowieniem z 9 stycznia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że w skardze nie nastąpiło konieczne – w świetle prawnych przesłanek korzystania z tego środka ochrony – wskazanie jej podstawy, jaką stanowią konkretne podmiotowe prawa lub wolności znajdujące zakotwiczenie w przepisach Konstytucji. Za taką podstawę nie może być bowiem uznany art. 2 Konstytucji i wyrażone w nim tzw. standardy przyzwoitej legislacji, jeżeli odwołaniu do nich nie towarzyszy wskazanie konkretnych praw gwarantowanych przez ustrojodawcę. Tego rodzaju praw skarżący natomiast nie wskazał, poprzestając na sformułowaniu zarzutu niezgodności przepisu § 2 rozporządzenia z art. 2 Konstytucji.

Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skierował pełnomocnik skarżącego. Zakwestionował w nim stanowisko Trybunału odnośnie dopuszczalności wykorzystywania art.