Postanowienie TK z dnia 08 września 2008, sygn. Ts 278/07

We wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 listopada 2007 r. skardze konstytucyjnej, skarżąca zarzuciła niezgodność z Konstytucją ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.; dalej: u.w.l.) oraz szeregu zawartych w niej przepisów, wprowadzających – zdaniem skarżącej – „nieistniejący w dziejach ludzkości – twór nazywany w tej ustawie wspólnotą mieszkaniową”. Skarżąca podnosi, że zakwestionowana ustawa nakłada na właścicieli mieszkań przymus zrzeszania się we wspólnotach, co jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą dobrowolnego zrzeszania się, a nadto nie przewiduje możliwości wystąpienia ze wspólnoty mieszkaniowej, ograniczając prawo własności – swobodę dysponowania mieszkaniem. Przyznanie wspólnocie mieszkaniowej zdolności sądowej i procesowej powoduje, w ocenie skarżącej, że właściciele mieszkań nie mogą bronić swoich indywidualnych interesów i praw, ponieważ zamiast nich w stosunkach z innymi podmiotami, organami i urzędami występuje wspólnota, działająca przez zarząd. Wątpliwości skarżącej budzi także regulacja kosztów zarządu nieruchomością wspólną, w szczególności brak precyzyjnych zasad rozliczania zaliczek. Zarzuca, że ustawa nakłada na właścicieli lokali niedopuszczalny obowiązek systematycznego oszczędzania w postaci zaliczek na fundusz remontowy. Przedmiot zarzutów skarżącej stanowią również regulacje odnoszące się do zarządu wspólnoty: dopuszczalność powołania do zarządu wspólnoty osób spoza grona właścicieli mieszkań, którego skutkiem jest, w przekonaniu skarżącej, brak zobowiązań i odpowiedzialności po stronie członka zarządu w stosunku do właścicieli lokali; sposób składania oświadczeń woli przez wspólnotę oraz iluzoryczne, jej zdaniem, prawo kontroli zarządu wspólnoty przez jej członków. Skarga konstytucyjna zawiera nadto zarzuty w stosunku do norm regulujących sposób podejmowania uchwał przez wspólnotę mieszkaniową oraz określających zasady ich zaskarżania. Wykonując zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego wzywające o uzupełnienie braków formalnych skargi konstytucyjnej, skarżąca postawiła także zarzuty w stosunku do przepisu dopuszczającego dochodzenie należności z tytułu kosztów zarządu w postępowaniu upominawczym, bez względu na ich wysokość.

Do