Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 278/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 października 2010
r. (data nadania), Alicja K. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa)
z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna wiąże się z następującym stanem faktycznym:
Decyzją z 10 czerwca 2009 r. (znak 2101466/ENMS) Zakład Ubezpieczeń Społecznych – II Oddział w Łodzi (dalej: ZUS) na podstawie
art. 184 ustawy emerytalno-rentowej odmówił skarżącej prawa do emerytury z uwagi na nieudowodnienie piętnastu lat zatrudnienia
w szczególnych warunkach i szczególnym charakterze.
W dniu 19 lipca 2009 r. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji ZUS. W odwołaniu podniosła, że decyzja ta jest zgodna
z obowiązującymi przepisami ustawy emerytalno-rentowej oraz wskazała na „społeczną niesprawiedliwość tych regulacji”. Skarżąca
wyjaśniła, że 19 maja 2009 r. ukończyła pięćdziesiąt pięć lat, ma trzydziestopięcioletni staż pracy, nie zapisała się do otwartego
funduszu emerytalnego, nie jest nauczycielem i nie pracowała w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Stwierdziła
ponadto, że do przejścia na wcześniejszą emeryturę zabrakło jej kilku miesięcy. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja ZUS
została wydana na podstawie „niesprawiedliwej” i „niespójnej wewnętrznie” ustawy emerytalno-rentowej, dyskryminującej ją i
grupę osób będących w jej sytuacji prawno-faktycznej pod względem uprawnień do wcześniejszej emerytury.
Wyrokiem z 3 grudnia 2009 r. (sygn. akt VIII U 1836/09) Sąd Okręgowy w Łodzi – VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
oddalił odwołanie skarżącej. W uzasadnieniu Sąd ten podniósł, że jego rolą nie jest analiza obowiązujących regulacji prawnych
pod kątem ich sprawiedliwości, zasadności i funkcji niedyskryminacyjnej, zaś „przepisy ubezpieczeniowe, ustalające przesłanki
uzyskania prawa do świadczenia