Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 279/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 października 2010 r. skarżąca domaga się stwierdzenia
niezgodności Części piątej ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze
zm.; dalej: k.p.c.), tj. art. 1154-1217, z art. 45 ust. 1, art. 78, art. 175 ust. 1, art. 176 ust. 1, art. 177 i art. 179
Konstytucji, ze względu na to, że dopuszcza do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy polubowne, w tym wprowadza możliwość
wyłączenia dwuinstancyjności postępowania sądowego i orzekania przez osoby niebędące sędziami zawodowymi. Zaskarżona część
piąta k.p.c. nosi tytuł „Sąd polubowny” (arbitrażowy) i zawiera przepisy ogólne (art. 1154-1160 k.p.c.) oraz regulacje dotyczące:
zapisu na sąd polubowny (art. 1161-1168 k.p.c.), składu sądu polubownego (art. 1169-1179 k.p.c.), właściwości sądu polubownego
(art. 1180-1182 k.p.c.), postępowania przed sądem polubownym (art. 1183-1193 k.p.c.), wyroku sądu polubownego i zakończenia
postępowania (art. 1194-1204 k.p.c.), skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego (art. 1205-1211 k.p.c.), uznania i stwierdzenia
wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej (art. 1212-1217 k.p.c.).
Skarżąca zarzuca, że sąd polubowny – niewymieniony w art. 175 ust. 1 Konstytucji – nie jest konstytucyjnie legitymowany do
rozstrzygania spraw spornych i nie zapewnia legalności orzeczenia. Osoby wchodzące w skład tego organu – jak podkreśla skarżąca
– nie zostały wyposażone w gwarancje niezawisłości i niezależności (art. 178, art. 180 i art. 181 Konstytucji). Zgodnie z
jej stanowiskiem sądownictwo polubowne mogłoby – na gruncie Konstytucji – pełnić rolę jedynie mediacyjną, pozostawiając stronom
stosunku prawnego i sądowi powszechnemu rozstrzygnięcie sporu. Na podstawie obowiązujących przepisów k.p.c. podniesienie zarzutu
zapisu na sąd polubowny przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy prowadzi jednak do odrzucenia pozwu. W odniesieniu do
art. 1205 § 2 k.p.c. skarżąca podnosi, że jest on