Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 listopada 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 28/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika Z. G.-O. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją
art. 540 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.).
Zaskarżonemu przepisowi k.p.k. skarżący zarzucił, że „w zakresie, w jakim nie przewiduje on możliwości złożenia wniosku o
wznowienie postępowania przez osobę, która nie jest stricte stroną postępowania karnego, a jednocześnie w ramach takiego postępowania zapadło orzeczenie odnoszące się bezpośrednio do
praw i interesów tej osoby, którego podstawę prawną stanowił przepis uznany za sprzeczny z Konstytucją, jak też w zakresie,
w jakim przepis ten ogranicza możliwość wznowienia postępowania karnego wyłącznie do wzruszenia orzeczeń w przedmiocie odpowiedzialności
karnej”, jest on niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego
orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarżący nieprawidłowo – z punktu widzenia przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji
– określił przedmiot wniesionej skargi. W ocenie Trybunału w treści zaskarżonego art. 540 § 2 k.p.k. nie można było bowiem
upatrywać źródła naruszenia konstytucyjnych wolności i praw, wywołanego w przedstawiony przez skarżącego sposób. Wyjaśnienie
tego sposobu sprowadził skarżący do próby wykazania dwojakiego pominięcia zaistniałego w art. 540 § 2 k.p.k. Po pierwsze,
nieuwzględnienia biegłego jako podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia postępowania. Po drugie, braku możliwości żądania
wznowienia postępowania, które nie zostało zakończone wydaniem prawomocnego orzeczenia.
W zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu skarżący zanegował sposób, w jaki Trybunał dokonał dekodowania
zaskarżonej