Postanowienie TK z dnia 20 września 2017, sygn. Ts 28/17

W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 lutego 2017 r. (data nadania), R.M. wystąpił o stwierdzenie, że § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. Nr 152, poz. 1493; dalej: rozporządzenie) jest niezgodny z art. 45 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 oraz art. 49 w związku z art. 2 Konstytucji. Skarżący zakwestionował powyższy przepis w zakresie, w jakim ogranicza on prawo osadzonych, posiadających na własnym koncie środki pieniężne, do bezpłatnego wysyłania korespondencji o charakterze wyłącznie urzędowym przez zobligowanie ich do ponoszenia w tym zakresie opłat pocztowych, w sytuacji gdy przepis ten nie doprecyzowuje pojęcia ,,przesyłki listowe” (czy chodzi o przesyłki zarówno prywatne, jak i urzędowe czy tylko prywatne lub tylko urzędowe). Przepis ten został także zaskarżony w zakresie, w jakim ogranicza prawo osadzonych, nieposiadających na własnym koncie środków pieniężnych, do otrzymania od administracji zakładu karnego więcej niż dwóch znaczków pocztowych w ciągu miesiąca, w celu wysłania korespondencji o charakterze wyłącznie urzędowym, uzależniając tę decyzję od niejasnej przesłanki ,,zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku”, przy jednoczesnym niedoprecyzowaniu pojęcia ,,przesyłki listowe”.

Postanowieniem z 20 września 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał ustalił, że adwokat występujący w sprawie nie legitymował się odpowiednim pełnomocnictwem, co na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072) stanowiło samodzielną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał zwrócił również uwagę na to, że zakwestionowany § 18 rozporządzenia nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie, a skarga konstytucyjna w tym zakresie ma charakter actionis popularis. Jednocześnie podkreślił, że skarżący nie