Postanowienie TK z dnia 09 lipca 2009, sygn. Ts 280/07

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 29 listopada 2007 r. skarżąca zarzuciła art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.) sprzeczność z art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Wyrokiem z 23 marca 2007 r. Sąd Okręgowy w Warszawie –Wydział XXI Pracy (sygn. akt XXI P 319/06) oddalił powództwo skarżącej w części odszkodowania za dyskryminację w zakresie wynagrodzenia, natomiast w części dotyczącej wynagrodzenia za godziny nadliczbowe postępowanie umorzył wobec cofnięcia w tym zakresie powództwa wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. Apelacja powódki została odrzucona przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Wydział XXI Pracy postanowieniem z 26 kwietnia 2007 r. ze względu na nieprawidłowe opłacenie środka odwoławczego. Zażalenie złożone od powyższego orzeczenia zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 26 czerwca 2007 r. (sygn. akt III APz 83/07). Orzekające sądy uznały, że apelacja została nieprawidłowo opłacona, ponieważ wniesiono opłatę stałą, a nie opłatę stosunkową, którą to należało uiścić ze względu na wartość przedmiotu sporu.

Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć wiąże skarżąca naruszenie wynikającej z art. 2 zasady państwa prawa, które uzasadnia niejasnym i nieprecyzyjnym brzmieniem kwestionowanej regulacji. Posługuje się ona pojęciem „wartości przedmiotu sporu”, niejednolicie rozumianym na gruncie prawa cywilnego, zwłaszcza w kontekście terminu „przedmiot zaskarżenia”, który to termin nie jest w ogóle zdefiniowany ustawowo i przez niektórych przedstawicieli doktryny rozumiany jest jako wartość przedmiotu sporu w postępowaniu dwuinstancyjnym.

Skarżąca naruszenie prawa do sądu upatruje także w ograniczeniu możliwości zmiany wartości przedmiotu sporu w postępowaniu w II instancji, a zatem w ograniczeniu prawa do dysponowania własnym