Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lutego 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 280/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 21 września 2011 r. (data nadania) Jacek A. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności:
– art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.
270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim przepis ten, ograniczając postępowanie
dowodowe wyłącznie do dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i
nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania, uniemożliwia przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w przypadku, gdy
w ramach postępowania ze skargi na akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., rozstrzygnięcie sprawy wymaga informacji
specjalnych;
– art. 3 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.
U. Nr 80, poz. 717, ze zm.; dalej: u.p.z.p.) z art. 2, art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, rozumiany
w ten sposób, że badanie konieczności wprowadzenia przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ograniczeń prawa własności
jest kontrolą celowościową planu, naruszającą przyznane organom gminy tzw. władztwo planistyczne, utożsamiane z ustalaniem
przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy i jako takie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej
z punktu widzenia legalności i konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
Postanowieniem z 27 czerwca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżącego.
W uzasadnieniu Trybunał uznał, że art. 106 § 3 p.p.s.a. nie stanowił podstawy orzeczenia wskazanego jako ostateczne rozstrzygnięcie
o prawach i wolnościach skarżącego oraz zwrócił uwagę, że zarzuty sformułowane w skardze w tym zakresie były oczywiście bezzasadne.
Odnosząc się do naruszenia przez art. 3 ust.