Postanowienie TK z dnia 14 czerwca 2010, sygn. Ts 282/09

W skardze konstytucyjnej z 24 listopada 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 84 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 32, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji. Skarżący zarzucił, że art. 84 § 3 k.p.k., „w zakresie, w jakim przepis ten zezwala obrońcy ustanowionemu z urzędu, wbrew woli osoby, dla której został ustanowiony, nie składać wniosku o wznowienie postępowania i poinformować sąd, że nie stwierdził podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania”, ogranicza jego prawo do sądu, a arbitralne rozstrzygnięcie pełnomocnika z urzędu pozbawia go prawa do ochrony jego praw przed sądem i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy.

Postanowieniem z 14 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej ze względu na zaskarżenie przepisu, który nie był podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego. Ponadto, Trybunał