Postanowienie TK z dnia 13 października 2009, sygn. Ts 283/08

W skardze konstytucyjnej z 17 września 2008 r. zarzucono, że art. 1302 § 3 w związku z art. 494 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji.

Skarżąca stoi na stanowisku, że przewidziany w kwestionowanej regulacji rygor odrzucania bez wzywania do uiszczenia opłaty nienależycie opłaconych pism składanych przez profesjonalnego pełnomocnika, narusza konstytucyjne prawo do sądu oraz do zaskarżania orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej zaskarżone przepisy naruszają również konstytucyjną zasadę równości wobec prawa stron procesu reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników, ponieważ takie ukształtowanie praw powoda i pozwanego w konsekwencji skutkuje zamknięciem jednemu z nich (w analizowanym wypadku – pozwanemu) drogi do merytorycznego rozpoznania sprawy. Identyczne uchybienie po stronie pozwanego i powoda wywołuje tym samym odmienne skutki w zakresie efektywnej realizacji prawa do sądu.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z 18 marca 2008 r. (sygn. akt II Nc 154/07) Sąd Okręgowy w Warszawie – Wydział II Cywilny odrzucił zarzuty pozwanej od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 8 lutego 2008 r., z uwagi na uiszczenie nieprawidłowej opłaty. Zażalenie w tej sprawie Sąd Apelacyjny w Warszawie – I Wydział Cywilny oddalił postanowieniem z 9 czerwca 2008 r. (sygn. akt I ACz 833/08). Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 17 czerwca 2008 r.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Przesłanką odmowy nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej jest zbędność orzekania. Kwestionowane przez skarżącą regulacje ustawowe były już bowiem przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego w kontekście wskazanych w skardze konstytucyjnej wzorców kontroli.

Wyrokiem z 28 maja 2009 r.