Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 maja 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 283/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 24 listopada 2009 r. skarżący zarzucił art. 212a ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) – w zakresie, w jakim umożliwia
przedłużanie przez komisje penitencjarne kwalifikacji tymczasowo aresztowanego jako stwarzającego poważne zagrożenie społeczne
lub poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa aresztu, sprzeczność z art. 31 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 Konstytucji. Ponadto skarżący
zakwestionował zgodność art. 7 zaskarżonej ustawy z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Decyzją z 12 października 2007 r. Komisja Penitencjarna zakwalifikowała skarżącego jako osadzonego stwarzającego poważne zagrożenie
społeczne. Decyzją z 2 lipca 2009 r. Komisja przedłużyła tę kwalifikację na okres kolejnych 3 miesięcy. Po rozpatrzeniu skargi
skarżącego na powyższą decyzję Sąd Okręgowy w Lublinie – VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń postanowieniem
z 19 sierpnia 2009 r. (sygn. akt VI Kow 333/09) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu postanowienia sąd stwierdził,
że tymczasowo aresztowany w dalszym ciągu stanowi poważne zagrożenie społeczne oraz poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa
aresztu. Ponadto wskazał, że skarżący pozostaje do dyspozycji Sądu Okręgowego w Lublinie, jako podejrzany o to, że założył
i kierował zorganizowaną grupą przestępczą zajmującą się nielegalną dystrybucją znacznej ilości narkotyków. Oznacza to – w
ocenie sądu – że zostały wypełnione przesłanki powołanego przepisu (art. 212a k.k.w.).
Z wydaniem wskazanych w skardze rozstrzygnięć skarżący wiąże naruszenie swojej nietykalności cielesnej i wolności osobistej,
do którego doszło przez wprowadzenie przez zaskarżony przepis możliwości nieograniczonego czasowo kwalifikowania tymczasowo
aresztowanego jako stwarzającego poważne zagrożenie społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa aresztu (dalej: jako
stwarzającego poważne zagrożenie); zgodnie z treścią kwestionowanej normy istnieje możliwość odstąpienia od takiej kwalifikacji,
ale tylko wtedy, gdy przemawiają za tym szczególne