Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 kwietnia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 283/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 27 września 2011 r. skarżąca zarzuciła art. 523 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) sprzeczność z art. 4, art.
10, art. 30, art. 31 ust. 1, art. 32, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1-3, art. 45, art. 178 ust. 2, art. 182 Konstytucji w zw.
z art. 115 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) oraz z art. 284
§ 2 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu – II Wydział Karny z 10 lutego 2011 r. (sygn. akt II K 325/10) uznano skarżącą za winną
popełnienia przestępstwa określonego w art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 §
2 k.k. Sąd Okręgowy w Szczecinie – IV Wydział Karny Odwoławczy wyrokiem z 6 maja 2011 r. (sygn. akt IV Ka 318/11) utrzymał
w mocy zaskarżone orzeczenie. Zarządzeniem z 15 lipca 2011 r. (sygn. akt IV WKK 38/11) Sąd Okręgowy w Szczecinie – IV Wydział
Karny Odwoławczy odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdyż wykonanie wymierzonej skarżącej kary zostało warunkowo zawieszone.
Postanowieniem z 30 sierpnia 2011 r. (sygn. akt V KZ 48/11) Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Z odmową rozpoznania kasacji wiąże skarżąca naruszenie prawa do obrony, o którym mowa przede wszystkim w art. 42 ust. 2 i
3 Konstytucji. W ocenie skarżącej kasacja nie stanowi „stadium postępowania karnego”,