Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 284/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 16 września 2008 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 92 ust. 1 pkt 2 w związku
z art. 92a ust. 1-3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, ze zm.; dalej:
u.t.d.). Zdaniem skarżącego, przepisy ustawy o transporcie drogowym naruszają zasadę wolności działalności gospodarczej, ponieważ
nakładają na przedsiębiorcę transportowego sankcje finansowe, których w żaden sposób nie można uniknąć i przed którymi nie
można się zabezpieczyć za pomocą środków mieszczących się w racjonalnej działalności gospodarczej.
Postanowieniem z 22 kwietnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Rozstrzygnięcie to było
uzasadnione niespełnieniem przesłanek dopuszczalności skargi – między innymi przedmiotem skargi uczyniono sferę stosowania
prawa, ponadto nie spełniono obowiązku wskazania sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw, o którym mowa w art.
47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa
o TK).
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym dowodzi że: (1) skarżący uzyskuje prawo do złożenia skargi konstytucyjnej
dopiero z chwilą wyczerpania drogi prawnej, w ramach której przyjęto interpretację przepisów odmienną od proponowanej przez
skarżącego, jednakże przedmiotem skargi była konstrukcja przepisów ustawy; (2) polemika z treścią wydanych w sprawie rozstrzygnięć
nie oznacza, że stanowią one przedmiot skargi, zwłaszcza że w skardze nie wnoszono o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją
decyzji; (3) skarżący nie jest zobowiązany do wskazywania elementów normy konstytucyjnej, z którymi zachodzi niezgodność przepisów
ustawy oraz (4) odmowa nadania dalszego biegu nie mogła nastąpić w sytuacji, gdy skarżący nie był wzywany do