W skardze konstytucyjnej z 26 września 2011 r. Rafał L. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 33 ust. 4 ustawy z
dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, ze zm.; dalej: ustawa o ZOZ) z art.
32 ust. 1 i 2 oraz art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji w zakresie, w jakim „nakłada na Zakład Opieki Zdrowotnej obowiązek pobierania
opłaty za świadczenia zdrowotne udzielone osobie znajdującej się w stanie nietrzeźwości (…) niezależnie od uprawnień do bezpłatnych
świadczeń zdrowotnych, jeżeli jedyną i bezpośrednią przyczyną udzielonego świadczenia było zdarzenie spowodowane stanem nietrzeźwości
tej osoby”.
Pod adresem zakwestionowanego przepisu skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa do „dostępu do ochrony zdrowia w równym
stopniu” oraz prawa wszystkich ubezpieczonych do równego dostępu „do gwarantowanych świadczeń medycznych bez wyjątku”. Skarżący
krytycznie ocenił obowiązującą ustawę o ZOZ, gdyż w jego ocenie „publiczny zakład medyczny uprawniony jest do pobierania podwójnych
należności ze te same świadczenia”, tj. ze składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz bezpośrednie od osoby poddanej leczeniu,
jeśli jedyną przyczyną udzielonych jej świadczeń było zdarzenie spowodowane stanem nietrzeźwości tej osoby.
Postanowieniem z 13 grudnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie wskazał sposobu naruszenia jego praw podmiotowych, ponadto niektóre zarzuty skargi
zostały ocenione jako oczywiście bezzasadne.
Na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu skarżący wniósł w ustawowym terminie zażalenie.
W złożonym środku odwoławczym podniósł, że Trybunał błędnie uznał, iż skarga konstytucyjna nie spełniała ustawowych wymagań,
gdyż skarżący dokładnie wskazał sposób naruszenia jego konstytucyjnych wolności i praw. Nietrafne też – zdaniem skarżącego
– było uznanie części zarzutów za oczywiście bezzasadne.