Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 285/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 sierpnia 2015 r. (data nadania) P.S. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 96 §
3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, ze zm.; dalej: k.w.) jest niezgodny z art.
42 ust. 2 i 3 w zw. z art. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący został obwiniony o to, że 15 października
2013 r. jako właściciel pojazdu, wbrew obowiązkowi – w ciągu 7 dni od daty dostarczenia wezwania na adres zameldowania – nie wskazał
Straży Miejskiej w W., komu powierzył do kierowania lub używania pojazd 4 września 2013 r., którym to pojazdem popełniono
wykroczenie polegające na zaparkowaniu pojazdu w odległości mniejszej niż 10 metrów od przejścia dla pieszych, tj. o czyn z
art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz.
1137, ze zm.; dalej: p.r.d.). Wyrokiem ze stycznia 2015 r. Sąd Rejonowy w W. uznał skarżącego za winnego zarzucanego mu czynu
i wymierzył mu karę grzywny. Wyrokiem z kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w W. (dalej: Sąd Okręgowy w W.) utrzymał w mocy zaskarżony
wyrok sądu pierwszej instancji. Powyższe orzeczenie, wraz z uzasadnieniem, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 12
maja 2015 r.
Zdaniem skarżącego w sprawie, w związku z którą wniósł skargę do Trybunału, zakwestionowany przepis naruszył jego prawo do
obrony, a także zasady domniemania niewinności oraz demokratycznego państwa prawnego, przerzuca bowiem ciężar dowodu ustalenia
sprawcy wykroczenia drogowego na obwinionego. Jak podniósł skarżący, ustalenie winy odbywa się przez „wymuszenie” wskazania
siebie albo innej osoby jako kierującego pojazdem, pod groźbą uruchomienia postępowania, o którym mowa w art. 96 § 3 k.w.