Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 grudnia 2023 r.
|
| Sygn. akt Ts 285/22 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 grudnia 2022 r. (data nadania) G.P. (dalej: skarżąca),
reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
W 2008 r. skarżącej przyznano wcześniejsze świadczenie emerytalne, zaś od 14 listopada 2013 r. przysługiwała jej emerytura
powszechna, o której ustalenie wniosła 29 listopada 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) decyzją z 8 stycznia
2014 r. (znak: […]) określił wysokość emerytury powszechnej, lecz jej wypłata, jako niższej niż emerytura wcześniejsza, została
zawieszona. W latach 2015 i 2020 skarżąca składała wnioski o przeliczenie świadczenia emerytalnego, którego wysokość wskazywana
w decyzjach ZUS (z 13 października 2015 r. i 3 kwietnia 2019 r.) każdorazowo była niższa niż wcześniejszej, a w konsekwencji
wypłata pozostawała zawieszona.
Skarżąca 16 grudnia 2020 r. wniosła o ponowne przeliczenie świadczenia emerytalnego wnosząc o uznanie, że na emeryturę powszechną
przechodzi dopiero w roku bieżącym (nie zaś w roku 2013). Emerytura wskazana przez ZUS decyzją z 12 stycznia 2021 r. (znak:
[…]; dalej: decyzja ZUS) została zawieszona, gdyż również nie była wyższa od wcześniejszej.
Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z 24 marca 2021 r. (sygn. akt […]; dalej: wyrok sądu pierwszej instancji) oddalił odwołanie skarżącej
od decyzji ZUS. W uzasadnieniu wyroku podniósł, że organ rentowy prawidłowo obliczył emeryturę skarżącej w odniesieniu do
treści art. 194i oraz art. 194j ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, ze zm.). Podkreślił, że nie można wniosku o przyznanie emerytury powszechnej z 29 listopada
2013 r. uznać za nieistniejący, a to właśnie data jego złożenia warunkuje sposób ustalania wysokości świadczenia emerytalnego.
Wyrokiem z 9 czerwca 2021 r. Sąd Apelacyjny w S.