Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 stycznia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 286/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 grudnia 2009 r. Piotr G. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie
niezgodności, po pierwsze, art. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 80, poz. 538)
z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 4 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, po drugie, art. 405 zdanie pierwsze ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2 i art. 45 ust.
1 Konstytucji, po trzecie, art. 412 § 2 k.p.c. z art. 2 i art. 77 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 21 września 2011 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy wskazał
brak ostatecznego orzeczenia, w którym sąd rozstrzygnąłby o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżącego. Dołączony
do skargi wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 28 maja 2009 r. (sygn. akt III APa 11/09), z którym skarżący wiązał naruszenie
swoich praw, został uchylony przez Sąd Najwyższy wyrokiem z 21 maja 2010 r. (sygn. akt I PK 12/10). Okoliczność ta uniemożliwiła
wydanie orzeczenia Trybunałowi Konstytucyjnemu (art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym;
Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji).
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym podnosi, że Trybunał błędnie przyjął, iż wyrok Sądu Apelacyjnego
w Katowicach z 28 maja 2009 r. utracił walor ostateczności. Ponadto, skarżący zarzuca błędy w ustaleniach faktycznych dotyczących
treści wyroków Sądu Najwyższego z 29 października 2002 r. (sygn. akt II UKN 446/01) oraz z 21 maja