Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 maja 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 286/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 września 2011 r. Zbigniew C. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 388 § 1 ustawy z
dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 31
ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 183 ust. 1 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o
ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz.
284, ze zm.; dalej: konwencja); art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 2 oraz art.
183 ust. 1 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 i art. 13 konwencji; art. 394 § 1, art. 394 § 1 pkt 41, art. 3942 § 1 k.p.c. z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji
oraz art. 6 ust. 1 i art. 13 konwencji.
Pod adresem zakwestionowanych przepisów skarżący sformułował zarzuty zakresowe. Art. 388 § 1 k.p.c. jest – jego zdaniem –
niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim „nie daje żadnych podstaw do wstrzymania przez sąd wykonania prawomocnego orzeczenia
w okresie poprzedzającym wniesienie skargi kasacyjnej tj. od momentu uprawomocnienia się wyroku sądu II instancji do chwili
wniesienia skargi kasacyjnej”. Artykuł 3941 § 1 i 2 k.p.c. z kolei – zdaniem skarżącego – jest niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim nie daje podstaw do