Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 maja 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 287/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 grudnia 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 459 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust.
1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 13 lipca 2007 r. Sąd Rejonowy w Tychach
– VIII Wydział Grodzki (sygn. akt VIII Ko 49/07) odmówił wyłączenia sędziego tego Sądu od udziału w sprawie przeciwko skarżącemu.
Zarządzeniem z 23 lipca 2007 r. Przewodniczący VIII Wydziału Grodzkiego Sądu Rejonowego w Tychach (sygn. akt VIII Ko 49/07)
odmówił przyjęcia zażalenia na postanowienie z 13 lipca 2007 r. Postanowieniem z 21 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w Katowicach
– XXIII Wydział Karny Odwoławczy utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony art. 459 2 k.p.k., w części zawierającej zwrot „w wypadkach przewidzianych
w ustawie”, który wyłącza możliwość złożenia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 42 k.p.k., jest niezgodny z konstytucyjnym
prawem do sądu, prowadzi do zamknięcia drogi do dwuinstancyjnego postępowania w zakresie badania bezstronności sędziego orzekającego
w sprawie, narusza także zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Zdaniem skarżącego art. 459 § 2 k.p.k. wprowadza zasadę
jednoinstancyjnego postępowania, od której ustanawia wyjątki, co jest niezgodne z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności postępowania
karnego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie
którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych
w Konstytucji. Oznacza to, że przesłanką rozpoznania skargi konstytucyjnej nie może być wskazanie dowolnego przepisu