Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 stycznia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 287/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 grudnia 2009 r. Władysław W. (dalej: skarżący) zarzucił,
że art. 78 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, ze zm.; dalej: k.r.o.)
jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 2 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy wskazał
oczywistą bezzasadność zarzutów podniesionych w skardze (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o
Trybunale Konstytucyjnym; Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skarżący ograniczył się bowiem do postawienia
zarzutu, że termin sześciu miesięcy biegnący od dnia dowiedzenia się, iż dziecko nie pochodzi od danego mężczyzny, jest zbyt
krótki, dlatego zaskarżony przepis prowadzi do naruszenia prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz prawa do dochodzenia
naruszonych praw lub wolności przed sądem (art. 77 ust. 2 Konstytucji) – w odniesieniu do powództwa o ustalenie bezskuteczności
uznania ojcostwa. Co więcej, sądy w sprawie skarżącego ustaliły, że zwrócił się on o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa
po wielu latach od dowiedzenia się, iż dziecko nie pochodzi od niego. Trybunał podkreślił nadto, nawiązując do swojego utrwalonego
orzecznictwa, że im dłużej trwa okres, w którym mężczyzna toleruje istnienie formalnej prawno-rodzinnej więzi pomiędzy nim
i dzieckiem, o którym wie, iż nie pochodzi od niego, tym większe jest zagrożenie naruszenia dobra tego dziecka. Trybunał zwrócił
też uwagę, że skarżący w zakresie, w jakim zarzucił naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji, nie powiązał tych wzorców z konkretnymi
prawami lub wolnościami określonymi w Konstytucji.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł