Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 287/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 29 października 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 25 ust. 1 pkt 1 lit. b-e, art. 26
ust. 3 i 4, art. 27 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U.
Nr 52, poz. 417, ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr
14, poz. 89, ze zm.) z art. 31 ust. 1, art. 47, art. 51 ust. 1-2 i 4-5 Konstytucji.
W ocenie skarżącego zaskarżone przepisy „ponad demokratyczną konieczność oraz z naruszeniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności
ograniczania konstytucyjnych wolności i praw, narzucają pacjentowi i lekarzowi obowiązek dokumentowania leczenia oraz długotrwałego
przechowywania danych poza ich kontrolą i z dostępem osób wykluczonych prawem do tajemnicy lekarskiej”.
Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny.
Wyrokiem z 8 lipca 2010 r. (sygn. akt II CSK 108/10) Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Poznaniu z 17 września 2009 r. (sygn. akt I ACa 429/09). Przedmiotem postępowania sądowego było między innymi zobowiązanie
niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej do udzielenia informacji. Skarżący domagał się także zaprzestania przetwarzania danych
oraz wydania dokumentów.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 30 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia
braków formalnych skargi, między innymi przez