Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 maja 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 287/14 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 października 2014 r. (data nadania) K.H. (dalej: skarżąca)
wystąpiła o zbadanie zgodności art. 207 § 3 zdanie drugie i § 7 w zw. z art. 391 § 1 i w zw. z art. 39821 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 4 lutego 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania wniesionej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy,
że została ona złożona po terminie określonym w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jak ustalił Trybunał, skarżąca jako ostateczne orzeczenie o swoich
konstytucyjnych prawach, tj. orzeczenie wymienione w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, wskazała postanowienie Sądu Najwyższego
z marca 2014 r. Jednocześnie jednak początek biegu terminu powiązała nie z doręczeniem wyżej wymienionego orzeczenia, lecz
dopiero z doręczeniem jej postanowienia Sądu Najwyższego z maja 2014 r. o odmowie przyjęcia do rozpoznania złożonej przez
nią skargi kasacyjnej. W konsekwencji skarżąca zainicjowała postępowanie skargowe ponad trzy miesiące po upływie terminu do
wniesienia skargi konstytucyjnej.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym podnosi, że „[s]tanowisko zajęte przez sędziego TK w zaskarżonym
postanowieniu narusza zasadę subsydiarności skargi konstytucyjnej i dryfuje w nieakceptowalnym kierunku, że skargę konstytucyjną
można wnosić na zastosowany w postępowaniu cywilnym przepis proceduralny w sytuacji, gdy sama procedura postępowania nie została
zakończona”. Jej zdaniem