Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 czerwca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 288/08 |
Uzasadnienie:
Andrzej B. (dalej: skarżący) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, w której domagał się zbadania zgodności
art. 172 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) w zw. z art.
XLI § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Przepisy wprowadzające kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 94, ze zm.; dalej: przepisy
wprowadzające), art. 336, art. 121 pkt 4 i art. 123 § 1 pkt 1 w zw. z art. 175 k.c. z art. 2, art. 5, art. 7, art. 21 ust.
1 i 2, art. 32, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Skarżący zarzucił wynikającym ze wskazanych przepisów normom prawa materialnego i międzyczasowego, że dopuszczają możliwość
nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości objętej we władanie bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, w szczególności
w ramach przymusowych działań podjętych w związku z procedurą nacjonalizacyjną i wywłaszczeniową w błędnym przeświadczeniu,
że nieruchomość objęta jest nacjonalizacją, i traktują czas takiego władania jako okres posiadania samoistnego, prowadzący
do zasiedzenia nieruchomości. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest, aby państwo mogło nabywać cudze nieruchomości w drodze
zasiedzenia w sytuacji, gdy inne podmioty pozbawione są prawa nabywania nieruchomości państwowych. Co więcej, skarżący wiąże
z nabyciem przez państwo prawa własności nieruchomości wyrządzenie szkody dotychczasowemu właścicielowi oraz obowiązek jej
naprawienia.
Skarżący poza wskazanymi powyżej przepisami zakwestionował w skardze konstytucyjnej zgodność art. 207 § 3, art. 217 § 2, art.
232 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2, art. 5, art. 7, art. 32 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ponadto, skarżący podał