Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 kwietnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 288/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 31 października 2013 r. M.Ś. (dalej: skarżąca) wystąpiła
o zbadanie zgodności: 1) art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych
ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692, ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zw. z art.
77 ust. 2 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji; 2) art. 89 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu
nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99, ze zm.; dalej: u.g.g.w.n.) z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 w zw.
z art. 2 Konstytucji; 3) art. 4171 § 4 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121; dalej: k.c.) z art. 45 ust. 1 w zw. z
art. 77 ust. 2 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji; 4) art. 9 ust. 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu
gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, ze zm.; dalej: dekret warszawski) z art. 7, art. 21 ust. 2 w zw.
z art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2, art. 92 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji.
Skargę sformułowano na podstawie następującego stanu faktycznego. Skarżąca domagała się od Skarbu Państwa odszkodowania za
szkodę powstałą wskutek niewydania przez właściwe organy administracji publicznej rozporządzenia wykonawczego na podstawie
art. 9 ust. 3 dekretu warszawskiego. To uniemożliwiło jej uzyskanie odszkodowania za nieruchomość objętą zakresem działania
dekretu warszawskiego, a należącą m.in. do poprzedniczki prawnej skarżącej. Wyrokiem z 26 września