Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 288/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału 17 sierpnia 2015 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika, W.C.
(dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu
nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U.2015.1014; dalej: ugnr). Zaskarżonym przepisom ugrn skarżący zarzucił, że są
niezgodne z art. 2 i art. 7 Konstytucji.
Postanowieniem z 3 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania analizowanej skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia wskazał, że skarga nie spełnia wymogów warunkujących korzystanie z tego środka ochrony wolności i praw. Trybunał
stwierdził, że skarga złożona została po upływie terminu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.
o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Z uwagi na to, że skarżący połączył zarzut
naruszenia konstytucyjnych praw z decyzją Starosty P. ze stycznia 2011 r. Trybunał przyjął, iż wyczerpanie drogi prawnej przysługującej
w jego sprawie, a zarazem rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi nastąpiło wraz z doręczeniem mu wyroku Naczelnego
Sądu Administracyjnego z grudnia 2013 r. Podkreślił, że w związku z tym późniejsze kroki prawne poczynione przez skarżącego
w celu doprowadzenia do stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia, w tym również próba zainicjowania postępowania
przez Europejskim Trybunałem Praw Człowieka (dalej: ETPC), były irrelewantne dla ustalenia dnia rozpoczęcia biegu terminu
wniesienia skargi konstytucyjnej, a w konsekwencji także upływu tego terminu. Trybunał podniósł ponadto, że skarżący nie dopełnił
obowiązku poprawnego określenia podstawy skargi w postaci przywołania przepisów Konstytucji wyrażających jego konkretne prawa
podmiotowe naruszone przez zakwestionowaną regulację ugnr. Zaznaczył, że wskazanie wyłącznie zasad wyrażonych w art. 2 i art.
7 Konstytucji jako wzorców kontroli zaskarżonych przepisów nie mogło być uznane za prawidłowe wykonanie tego obowiązku na
gruncie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o