Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 289/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 26 listopada 2007 r. skarżący zakwestionował zgodność, po pierwsze,
art. 4011 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 i 2 oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; po drugie, art.
406 k.p.c. z art. 32, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji; po trzecie, art. 407 § 2 k.p.c. z art. 7, art. 45 ust. 1 i art.
190 ust. 3 Konstytucji; po czwarte, art. 412 § 2 k.p.c. z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 i art. 190 ust. 4 Konstytucji;
po piąte, art. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 80, poz. 538; dalej: ustawa
zmieniająca z 2007 r.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 190 ust. 4 Konstytucji. Zdaniem skarżącego art. 4011 k.p.c. nie realizuje gwarancji prawa do sądu, w szczególności prawa do sądu właściwego i prawa do co najmniej dwuinstancyjnego
postępowania w sytuacji, gdy o dopuszczalności wznowienia postępowania orzeka Sąd Najwyższy. Niekonstytucyjność art. 406 k.p.c.
polega na tym, że prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania praw strony w postępowaniu, w zależności od tego, przed którym
sądem toczy się postępowanie. W szczególności przepis ten nie gwarantuje prawa do zażalenia, gdy postępowanie toczy się przed
Sądem Najwyższym. Z kolei art. 407 § 2 k.p.c. nie określa skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sytuacji, gdy termin
utraty mocy obowiązującej zakwestionowanej ustawy i termin wejścia w życie nowelizacji po orzeczeniu Trybunału nie pokrywają
się. W wyniku takiego zaniechania skarżący traci prawo do sprawiedliwego procesu i