Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 marca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 29/03 |
Uzasadnienie:
Postanowieniem z 14 maja 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił w całości nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W
uzasadnieniu postanowienia TK odniósł się do zarzutów skargi, jeśli chodzi o art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.
Trybunał w pierwszym rzędzie stwierdził, iż w skardze nie wykazano, w jaki sposób sformułowany w tym przepisie zwrot: „Sąd
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania” narusza zasady przyzwoitej legislacji poprzez brak jasnego określenia
kryteriów, jakimi powinny kierować się organy państwa przy przyjmowaniu sprawy do rozpoznania. W świetle tego uznał, iż nie
przedstawiono zarzutu, co do naruszenia przez ten właśnie przepis art. 2 Konstytucji w zakresie wymagań państwa prawnego.
Skarżący nie przedstawił bowiem, jakie dodatkowe, inne niż wymienione w rozdziale II Konstytucji wolności i prawa konstytucyjne
obywateli wyraża w badanym zakresie art. 2 Konstytucji. Wskazał nadto, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, użyty w art. 393
§ 1 k.p.c. zwrot „może” nie oznacza pełnej dowolności i braku kryteriów przy przyjmowaniu sprawy do rozpoznania. W przypadku
przedstawienia skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy powinien pozostawić bez rozpoznania kasację, o ile nie zachodzą przesłanki
określone w art. 393 § 1 pkt 1 lub pkt 2 k.p.c.
W zażaleniu skarżący zarzucił postanowieniu o odmowie nadania biegu, iż ustosunkowano się w nim w ograniczonym tylko zakresie
do zarzutów skargi. Przedmiotem skargi były bowiem także zarzuty w stosunku do art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Ponadto nie ustosunkowano się w nim do żądania zbadania zgodności zaskarżonych przepisów z art. 6 ust. 1
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 14 ust. 1 zd. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich
i Politycznych. Nadto błędnie, zdaniem skarżącego przyjęto, iż zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji jest zarzutem samoistnym,
podczas gdy zarzut ten – w przypadku – art. 393