Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 29/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 1 lutego 2010 r. Piotr C. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 139 § 1 i 3 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2 oraz art. 42 ust.
2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy naruszają zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz prawo do obrony.
Prowadzą bowiem do sytuacji, w której można zastosować domniemanie doręczenia zawiadomienia o terminie posiedzenia dotyczącego
zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności w stosunku do osoby, wobec której zakończyło się postępowanie karne i która
nie poinformowała organu procesowego o zmianie miejsca zamieszkania. W konsekwencji osoba taka jest pozbawiona możliwości
uczestniczenia w posiedzeniu sądu i obrony swoich praw. Ponadto skarżący wskazał, że zaskarżone przepisy są niejasne i nakładają
na każdego skazanego obowiązek informowania organu procesowego o zmianie miejsca zamieszkania.
Postanowieniem z 16 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym
powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że art. 139 § 1 i 3 k.p.k. nie stanowił podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia
wydanego w sprawie skarżącego. W sprawie nie wydano bowiem ostatecznego rozstrzygnięcia dotyczącego prawidłowości doręczenia
skarżącemu zawiadomienia o terminie posiedzenia sądu, na którym zapadło postanowienie o zarządzeniu wykonania kary pozbawienia
wolności. Przyczyną zarówno uznania, że postanowienie to zostało skarżącemu doręczone, jak i oddalenia jego wniosku o przywrócenie
terminu do wniesienia na nie zażalenia było ustalenie, że odpis postanowienia został doręczony jego bratu, który zobowiązał
się do przekazania przesyłki skarżącemu. Uznanie postanowienia za doręczone nastąpiło więc na podstawie art. 132 § 2 k.p.k.
a nie zaskarżonych przepisów. Ponadto w postanowieniu z 16 maja 2011 r. Trybunał stwierdził, że skarżący nie wykazał naruszenia
swoich konstytucyjnych praw lub