Postanowienie TK z dnia 31 maja 2011, sygn. Ts 29/11

W skardze konstytucyjnej z 1 marca 2011 r. skarżąca zakwestionowała zgodność art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, ze zm.; dalej: ustawa) z art. 2, art. 19, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ust. 5 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 7 czerwca 2010 r. (sygn. akt VIII Ko 237/10) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej kwotę 25 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z tymczasowego aresztowania na podstawie przepisów ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację skarżącej wyrokiem z 27 października 2010 r. (sygn. akt II AKa 310/10).

Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis ustawy niezgodnie z Konstytucją ogranicza wysokość kwoty, jaka może być zasądzona tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, również w przypadku, gdy poniesione szkody znacząco przekraczają wskazany w treści art. 8 ust. 1a ustawy limit 25 000 zł.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Skardze konstytucyjnej nie może być