Postanowienie TK z dnia 01 kwietnia 2016, sygn. Ts 29/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 stycznia 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 118 § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc) z art. 31 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną sformułowano w związku z następującą sprawą. Dla skarżącego Sąd Rejonowy w T. (dalej: Sąd Rejonowy w T.) ustanowił pełnomocnika z urzędu do sporządzenia i złożenia skargi konstytucyjnej, który przedłożył sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia takiej skargi. W związku z tą opinią skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w T. o zmianę ustanowionego pełnomocnika z urzędu i o odrzucenie kandydatury pełnomocnika wskazanej przez okręgową radę adwokacką. Postanowieniem z października 2014 r. Sąd Rejonowy w T. oddalił wniosek skarżącego. Skarżący zażądał uzasadnienia tego postanowienia, jednak Sąd Rejonowy w T. oddalił wniosek skarżącego postanowieniem z grudnia 2014 r. Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie, które Sąd Okręgowy w K. (dalej: Sąd Okręgowy w K.) oddalił postanowieniem z czerwca 2015 r.

Zdaniem skarżącego art. 118 § 6 kpc jest podstawą prawną orzeczeń wydanych w jego sprawie. Wskazuje on, że: „ww. przepis nie reguluje przesłanek zmiany pełnomocnika z urzędu w wypadku sporządzenia przez niego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi konstytucyjnej. Przepis ten reguluje jedynie przypadek, gdy opinia nie została sporządzona z zachowaniem należytej staranności”. Podnosi przy tym, że:

„pełnomocnik wyznaczony do oceny zasadności wniesienia skargi konstytucyjnej dokonuje swoistego przedsądu, co może uniemożliwić dalsze wniesienie skargi, pomimo że skarżący teoretycznie może wyznaczyć pełnomocnika z wyboru. Zauważyć należy, że nie każdy ma możliwość zapłaty stawek rynkowych pełnomocnikowi z wyboru. W związku z powyższym brak innej regulacji niż wymieniona w art. 118 § 6 kpc narusza (…) prawo do