Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 października 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 29/21 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 lutego 2021 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany
przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o stwierdzenie, że art. 61 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji
i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej:
u.o.t.p.TK) jest niezgodny z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5; art. 79
ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5 oraz art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zakwestionowany w skardze przepis ,,pozbawia go prawa do «właściwego Sądu» w rozumieniu art. 45 ust. 1
Konstytucji w ten sposób iż o prawie do rozpoznania skargi konstytucyjnej orzeka «sąd» nie mający cechy określonej w art.
190 ust. 5 Konstytucji (…) bowiem (…) w składzie jednoosobowym wskazanym w art. 61 ust. 1 i 4 [u.o.t.p.TK] nie można uzyskać
«większości»”. Skarżący twierdzi także, że w wyniku stosowania zakwestionowanej normy prawnej uzyskano trwałą wykładnię celowościową,
która ,,będąc niezgodną z gramatyczną treścią przepisu nadała mu nowy sens”. Jego zdaniem orzekanie przez Trybunał Konstytucyjny
w składzie jednoosobowym w zakresie merytorycznej wartości i dopuszczalności skarg konstytucyjnych narusza zasady rzetelnej
procedury i prawo do właściwego sądu.
Postanowieniem z 30 marca 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 6 kwietnia 2023 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że zarzuty w niej sformułowane stanowią polemikę ze stanowiskiem
Trybunału zajętym w uzasadnieniu rozstrzygnięć wydanych w sprawie o sygn. Ts 51/19 (tj. orzeczeń, z którymi skarżący łączy
naruszenie swych konstytucyjnych praw). Skarżący nie