Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 grudnia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 290/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 10 grudnia 2007 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym), sporządzonej przez pełnomocnika
skarżącego zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów zamieszczonych w dwóch ustawach.
Art. 14 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167,
poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.c.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 marca 2007 r., skarżący zarzucił, że „w zakresie,
w jakim nakładają na stronę, zwolnioną całkowicie z ponoszenia kosztów sądowych na mocy orzeczenia sądu, obowiązek wniesienia
opłaty podstawowej” są niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 Konstytucji.
Natomiast wobec art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) skarżący sformułował
zarzut, że przepis ten, rozumiany w sposób „nakładający na sąd obowiązek odrzucenia bez wezwania o uiszczenie opłaty, wniesionego
przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego reprezentującego stronę w całości zwolnioną od kosztów sądowych,
środka odwoławczego lub innego środka zaskarżenia podlegającego opłacie podstawowej”, jest niezgodny z art. 32 ust. 1, art.
45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem z 19 czerwca 2006 r. (sygn. akt IX GC 930/03)
Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił powództwo skarżącego o zapłatę. Apelacja skarżącego od tego orzeczenia została odrzucona postanowieniem
Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 8 lutego 2007 r. (sygn. akt I ACa 1229/06). W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd stwierdził, że
skarżący, jako strona, której sąd przyznał całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, miał obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej,
określonej w art. 14 u.k.s.c. W tej